ای دی اچ دی یا اختلال کم توجهی بیش فعالی چیست؟

ای دی اچ دی یکی از شایع‌ترین اختلالات روانی است که کودکان را تحت تاثیر قرار می‌دهد. ADHD اختلالی مزمن و ناتوان‌کننده در نظر گرفته می‌شود. ای دی اچ دی (ADHD) یا اختلال کم‌توجهی-بیش‌فعالی وضعیتی است که بر رفتار افراد تأثیر می‌گذارد. مبتلایان به آن ممکن است بی‌قرار به نظر برسند، در تمرکز مشکل داشته باشند و گاهی رفتارهای تکانشی نشان دهند. علائم معمولاً از کودکی و در زمان تغییرات مهم مثل شروع مدرسه آشکار می‌شوند و اغلب قبل از ۱۲ سالگی تشخیص داده می‌شوند. با‌این‌حال، گاهی تشخیص تا بزرگسالی به تأخیر می‌افتد. علائم ای دی اچ دی ممکن است با افزایش سن بهبود یابند، اما بسیاری از افراد همچنان با مشکلات ناشی از این اختلال دست‌وپنجه نرم می‌کنند. همچنین، افراد مبتلا به ADHD ممکن است مشکلات دیگری مثل اختلالات خواب یا اضطراب را نیز تجربه کنند. در ادامه‌ی مقاله، به تفصیل به موضوعاتی مثل توضیح، تشخیص، کنترل و درمان بیماری ADHD می‌پردازیم. ADHD چیست؟ اختلال کم‌توجهی-بیش فعالی (ADHD) یا نقص‌توجه-بیش فعالی یک اختلال عصبی رشدی است که با علائم مداوم نقص در توجه، بیش فعالی و تحریک‌پذیری (تکانش‌گری) مشخص می‌شود. برخی از افراد بیشتر علائم عدم توجه را دارند، برخی دیگر بیشتر علائم بیش ‌فعالی و تحریک‌پذیری دارند و برخی از افراد ADHD هر دو نوع علائم را بروز می‌دهند. علائم بیماری ADHD در کودکی شروع می‌شود و می تواند در زندگی روزمره از جمله روابط اجتماعی و مدرسه یا عملکرد شغلی اختلال ایجاد کند. ADHD در بین کودکان و نوجوانان شایع‌تر است، اما بسیاری از بزرگسالان نیز این اختلال را دارند. درمان‌های مؤثر برای مدیریت علائم در دسترس است. انواع اختلال کم توجهی-بیش فعالی چیست؟ بسته به اینکه در زمان تشخیص کدام علائم در فرد قوی‌تر است، سه روش مختلف وجود دارد که ای دی اچ دی خود را نشان می‌دهد:  ADHD-I یا ای دی اچ دی عمدتا بی‌توجه (قبلاً ADHD-H نامیده می‌شد یا اختلال نقص توجه بدون بیش‌فعالی )  ADHD-HI یا ای دی اچ دی عمدتاً بیش فعالی یا تکانشی (رفتارهای ناگهانی)  ADHD-C یا ای دی اچ دی ترکیبی (ترکیبی از علائم بی‌توجهی و بیش فعالی) نوع ADHD و انواع علائم بسته به نوع ای دی اچ دی عمدتاً بی‌توجه برای افراد ADHD عمدتا بی‌توجه، سخت است که یک کار را سازماندهی کنند یا به اتمام برسانند، به جزئیات توجه یا دستورالعمل‌ها و مکالمات را دنبال کنند. حواس افراد ADHD عمدتا بی‌توجه به راحتی پرت می‌شود یا جزئیات امور روزانه را فراموش می‌کنند. ای دی اچ دی عمدتاً بیش‌فعال-تکانشی افراد ADHD عمدتا بیش فعالی زیاد حرکت و زیاد صحبت می‌کنند. برای فرد مبتلا به این نوع ای دی اچ دی سخت است که برای مدت طولانی در یک جا بنشیند (مثلاً هنگام غذا‌خوردن یا انجام تکالیف). کودکان کوچک‌تر ممکن است مدام بدوند، بپرند یا از جایی بالا بروند. فرد مبتلا، احساس بی‌قراری دارد و با تکانشگری دست‌وپنجه نرم می‌کند. کسی که ای دی اچ دی تکانشی دارد ممکن است زیاد حرف دیگران را قطع کند، چیزها را از دست دیگران بگیرد یا در زمان‌های نامناسب صحبت کند. فرد با بیماری ADHD تکانشی ممکن است در انتظار نوبت یا گوش‌دادن به دستورالعمل‌ها دچار مشکل شود. تکانشگری ممکن است باعث تصادفات و جراحات بیشتری در این افراد نسبت به عموم شود. ای دی اچ دی ترکیبی علائم هر دو نوع فوق به طور مساوی در فرد وجود دارند. ای دی اچ دی در بزرگسالان ADHD بزرگسالان ممکن است به روابط ناپایدار، عملکرد ضعیف کاری یا عملکرد ضعیف در تحصیلات، عزت‌نفس پایین و سایر مشکلات منجر شود. اگرچه این بیماری ADHD بزرگسالان نامیده می‌شود، علائم آن در اوایل کودکی شروع می‌شود و در بزرگسالی ادامه می‌یابد. در بعضی موارد، ای دی اچ دی تا زمان بلوغ فرد، مشخص نیست یا تشخیص داده نمی‌شود. علائم ای دی اچ دی در بزرگسالان ممکن است به اندازه‌ی علائم بیش فعالی در کودکان مشخص نباشد. در بزرگسالان، بیش فعالی ممکن است کاهش یابد، اما مقابله با تحریک‌پذیری، بی‌قراری و مشکل در توجه ممکن است ادامه یابد. درمان بیماری ADHD بزرگسالان مشابه درمان ADHD در دوران کودکی است. درمان بیماری ADHD در بزرگسالان شامل داروها، مشاوره‌ی روانشناختی (روان درمانی) و درمان هرگونه شرایط سلامت روانی مرتبط با ای دی اچ دی است. اختلال کم توجهی بیش فعالی در کودکان بیماری ADHD یکی از شایع‌ترین اختلالات روانی است که بر کودکان تأثیر می‌گذارد. علائم ADHD شامل عدم توجه، بیش فعالی و تحریک پذیری است. بیماری ADHD اختلالی مزمن و ناتوان‌کننده محسوب می‌شود که درصورت عدم درمان مناسب، می‌تواند به عزت نفس و عملکرد اجتماعی ضعیف در کودکان منجر شود.